اشارات فرهنگی

درباره دین | فرهنگ | ارتباطات

آرامش عرفان های نوظهور

تفاوت های عرفان اسلامی با عرفان های نوظهور متعدد است

از جمله

هدف در عرفان های نوظهور، عموما رسیدن به آرامش است

اما هدف در عرفان اسلامی، رسیدن به مقام عبودیت است و آرامش نه هدف، که توشه راه است که خدا هدیه می دهد: «الا ان اولیاء الله لا خوف علیهم و لا هم یحزنون»: اولیای الهی نه نسبت به آینده خوفی دارند و نه نسبت به گذشته حزنی؛ یعنی آرامش مطلق.

آرامشی که در عرفان های نوظهور به دست می آید، سطحی است. نشانه اش هم آن است که اگر درباره مرگ حرف بزنید، بسیاری از اساتید و شاگردان آنها مضطرب می شوند

اما عارفان اسلامی، نه تنها از مرگ نمی ترسند بلکه به مرگ عشق هم می ورزند! مولای عارفان و امیر مومنان(علیه السلام) می گوید: «به خدا سوگند، عشق پسر ابوطالب به مرگ، بیش از علاقه طفل به سینه مادر است!». یا همان حکایت دستگیری امام خمینی(ره) که می گفت: یقین کردم که مرا خواهند کشت، وقتی به خودم رجوع کردم دیدم ذره ای نترسیدم!

پی نوشت:

عشق به مرگ ناشی از بی علاقگی به زندگی نیست، بلکه ناشی از آن است که آنها زندگی را مثل ما معنا نمی کنند و آن را محدود به دنیا نمی بینند.

البته شهید مطهری می گوید: عرفا به زندگی دنیا هم علاقه داشتند و از خدا طول عمر می خواستند چون می دانستند که در این دنیا است که می توانند برای فردایشان توشه بردارند.

  
نویسنده : مجید مبینی ; ساعت ۱٠:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٦/٢٩