اشارات فرهنگی

درباره دین | فرهنگ | ارتباطات

دلم گرفته ای دوست

آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی رفت.

برای او سوگوار نیستم، برای خودم سوگوارم و برای ملت و جهانی که از شنیدن صدا و دیدن روی او محروم شدند.

شاید بشود گفت بزرگترین خصلت ایشان آن بود که «روحانی» بود، طلبه بود، حاج آقا بود، خاکی بود، مردمی بود ... از آن روحانی‌های حرفه‌ای نبود، از آنهایی که وقتی می‌روی پیششان تا حرف بزنی قبلش باید ده‌بار آب دهانت را قورت بدهی، می‌دانی چه می‌گویم؟ ساده بود، صاف و صادق.

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من ... .

  
نویسنده : مجید مبینی ; ساعت ۱٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٠/۱۳
تگ ها : دین