اشارات فرهنگی

درباره دین | فرهنگ | ارتباطات

مصر، رویایی بر باد رفته

دلمان خوش بود که اگر حسنی مبارک برود، با مصری های انقلابی متحد می شویم و آمریکا و اسرائیل را می نشانیم سرجایشان.

و امروز

مرسی به اجلاس غیرمتعهدها می آید و با نام بردن از خلفا، با رفتاری شبیه رفتارهای احمدی نژادی، سعی می کند حال ایرانی ها را بگیرد و بعدش هم برای خوردن آب نیل، بدون ملاقات با رهبری، پرشتاب به کشورش برمی گردد

رود نیل در قاهره

دولت انقلابی مصر به اسرائیل سفیر می فرستد اما رابطه سیاسی اش را با ایران برقرار نمی کند

دولت انقلابی مصر همسو با آمریکا و اسرائیل، هر کاری از دستش بربیاید برای سرنگونی دولت سوریه انجام می دهد

برخی مطبوعات مصر مرتبا ایران هراسی و شیعه هراسی را تبلیغ می کنند

شیخ الازهر که در در دوران حسنی مبارک، چندان به شیعیان نمی تاخت، مرتبا از خطر ایران و شیعیان در شیعه سازی مصر! سخن می گوید

سلفی های مصر که رئیسشان معاون مرسی است، با همراهی دولت، در گوشه گوشه مصر تظاهرات راه می اندازند که بساط شیعیان مصر را باید جمع کرد و گاهی هم اماکن زیارتی مصر را منفجر می کنند ...

خلاصه اینکه مصری ها با کوته عقلی تمام، بحث شیعه - سنی را داغ کرده اند و به جای گفتمان وحدت اسلامی برای ایجاد تمدن اسلامی و وحدت اسلامی بر ضد اسرائیل، از وحدت سنی ها برضد شیعیان سخن می گویند؛ اسرائیل آرام بخواب که دوستان تو در مصر بیدارند، آرام بخواب که بیداری اسلامی در کشورهای عربی با تو کاری ندارد.

به یاد سخن امام علی(علیه السلام) می افتم که:

«ماء نیل مصر یمیت القلب»: آب نیل مصر دل را می میراند. (بحارالانوار، ج66، ص450)

پی نوشت:

دارد دلم برای حسنی مبارک تنگ می شود!
البته این طور نبود که با رفتن مبارک اینها این طوری شوند، آتش هایی از جهنم بودند زیر خاکستری سیاه.

  
نویسنده : مجید مبینی ; ساعت ۳:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱٠